Debaty sejmoweIII Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie statusu szpitali klinicznych

   Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację poselską pani Izabelli Sierakowskiej, przekazaną przy piśmie znak: SPS-0202-2824/99, w sprawie statusu szpitali klinicznych, z upoważnienia prezesa Rady Ministrów uprzejmie wyjaśniam, co następuje:    Ministerstwo Zdrowia nie organizuje spotkań poświęconych prywatyzacji szpitali klinicznych. Natomiast w Ministerstwie Zdrowia przygotowywane są założenia do prywatyzacji samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej. Jest to proces długotrwały i rozłożony w czasie. Wiąże się między innymi z dokonaniem wykładni obowiązujących przepisów w aspekcie aktualnych możliwości prywatyzacji oraz ze zidentyfikowaniem istniejących dla niej barier, przygotowaniem różnych analiz dotyczących funkcjonowania publicznych zakładów opieki zdrowotnej oraz określenia aktualnego stanu ˝sprywatyzowania˝ ochrony zdrowia.    Kształcenie praktyczne studentów z założenia musi być oparte o jednostki organizacyjne służby zdrowia, które świadczą usługi zdrowotne w zakresie podstawowym jak i specjalistycznym, z zachowaniem wymogów wynikających z potrzeb dydaktyki. Obecnie najbardziej optymalną formą takiej współpracy jest organizacja nauczania w szpitalach klinicznych lub oddziałach klinicznych współpracujących z akademiami medycznymi na podstawie umów.    Przyjęcie założeń o kontraktowaniu przez uczelnie bazy szpitalnej dla prowadzenia przeddyplomowego kształcenia powoduje, iż nie ma znaczenia status jednostki leczniczej podejmującej się tego zadania. Obecny system kształcenia podyplomowego lekarzy zakłada możliwość udziału w tym kształceniu takich placówek (w tym prywatnych), które spełniają kryteria określone w rozporządzeniu ministra zdrowia z dnia 24 maja 1999 r. w sprawie stażu podyplomowego lekarza, lekarza stomatologa - jeśli chodzi o szkolenie stażystów, i rozporządzeniu ministra zdrowia z dnia 25 marca 1999 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy stomatologów - jeśli chodzi o szkolenie specjalistów.    Szpitale kliniczne są samodzielnymi publicznymi zakładami opieki zdrowotnej. Szpitale te są udostępnione państwowym uczelniom na potrzeby wykonywania zadań dydaktycznych i badawczych w powiązaniu z udzielaniem świadczeń zdrowotnych. Podstawę stanowi umowa cywilno-prawna. Gwarantem zawarcia tej umowy jest minister zdrowia (organ założycielski), który, gdy nie dochodzi do zawarcia ww. umowy, mediuje między stronami, a jeżeli to nie przynosi skutku, określa warunki, na których szpital musi udostępnić swoją bazę na potrzeby dydaktyczno-naukowe akademii medycznej. Taką samą umowę może uczelnia medyczna podpisać z niepublicznym zakładem opieki zdrowotnej. Umożliwia to uczelniom medycznym wybór na swoją bazę dydaktyczno-naukową najlepiej spełniającego te zadania szpitala, a jednocześnie pozwala racjonalnie gospodarować środkami przeznaczonymi na dydaktykę i naukę. Udostępnienie powyższe nie może ograniczyć dostępności świadczeń zdrowotnych określonych w statucie SPZOZ.    Tę kwestię reguluje rozporządzenie ministra zdrowia z dnia 17 września 1999 r. w sprawie określenia koniecznych elementów umów o udostępnienie szpitala klinicznego albo oddziału klinicznego na wykonywanie zadań dydaktycznych i badawczych w powiązaniu z udzielaniem świadczeń zdrowotnych. Umowa na świadczenie usług dydaktycznych i naukowych powinna być zawierana pomiędzy szpitalem a uczelnią medyczną z zachowaniem zasad określonych w rozporządzeniu. W proponowanych umowach obie strony umowy próbują kompensować koszty bieżące prowadzonej dydaktyki i nauki opłatami uzyskanymi z dzierżawy gruntów i urządzeń oraz z najmu budynków i użyczenia aparatury medycznej zakupionej ze środków publicznych, a przeznaczonych na działalność usługową, naukową i dydaktyczną. Od uczelni i szpitali zależy treść umów i kalkulacje kosztów. Tak zorganizowana współpraca zabezpiecza potrzeby akademii medycznej w zakresie kształcenia i prowadzenia badań naukowych. Jednocześnie przekazanie uprawnień i obowiązków wobec szpitali klinicznych rektorom uczelni nie powinno w żaden sposób wpłynąć na zmianę zasad współpracy.    Szpitale kliniczne są finansowane w 95% na podstawie kontraktów zawartych z kasami chorych. Kasy chorych refundują szpitalom klinicznym koszty świadczonych usług medycznych i nie pokrywają kosztów działalności dydaktyczno-naukowej. Szpitale otrzymują także środki na podstawie kontraktów z Ministerstwem Zdrowia na realizację procedur wysokospecjalistycznych, a ponadto mogą otrzymywać zgodnie z art. 55 ww. ustawy dotacje budżetowe na m.in. pokrycie kosztów kształcenia i podnoszenia kwalifikacji osób wykonujących zawody medyczne. Uczelnia powinna ponosić koszty bieżące dydaktyki nauki w zakresie nauk podstawowych w swoich jednostkach organizacyjnych, ale również na terenie szpitali klinicznych.    Należy jednak podkreślić, że szpitale kliniczne przede wszystkim leczą chorych i w tym zakresie są finansowane przez kasy chorych.    Z wyrazami szacunku    Minister    Franciszka Cegielska    Warszawa, dnia 10 stycznia 2000 r.