Debaty sejmoweIII Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie prywatyzacji jako czynnika strategii gospodarczej Polski

   Szanowny Panie Marszałku! W związku z pismem pana marszałka z dnia 11 października 2000 r. nr SPS-0202-4789/00 przesyłam odpowiedź na interpelację pani poseł Izabelli Sierakowskiej.    Uprzejmie dziękuję za zainteresowanie się pani poseł sprawami prywatyzacji majątku narodowego w szerszym kontekście, tj. prywatyzacji jako czynnika strategii gospodarczej Polski.    Realizacja procesów prywatyzacyjnych w ostatnich latach przebiega zgodnie z opracowanym przez Ministerstwo Skarbu Państwa i przyjętym przez Radę Ministrów ˝Programem prywatyzacji do 2001 r.˝ (w załączeniu)*) oraz opracowywanymi corocznie kierunkami prywatyzacji. Dokumenty oceniające przebieg realizacji procesów prywatyzacyjnych zawarte są w sprawozdaniach z wykonania budżetu państwa (ostatnie za rok 1999 - w załączeniu)*) i corocznie przyjmowane są przez parlament.    Działania prywatyzacyjne MSP ukierunkowane były i są przede wszystkim na zwiększenie zdolności adaptacyjnej podmiotów gospodarczych do reguł rynkowych, poprawę konkurencyjności i w rezultacie wzrost efektywności gospodarowania. Konkretyzację działań w zakresie przyspieszenia prywatyzacji oraz restrukturyzacji przedsiębiorstw i całych sektorów zawierają ww. dokumenty, jak również programy restrukturyzacji górnictwa, hutnictwa, przemysłu zbrojeniowego, PKP i innych sektorów.    Polemiczny wydaje się pogląd pani poseł, że nie został zrealizowany żaden z zakładanych celów prywatyzacji, m.in. zdynamizowanie wzrostu gospodarczego, poprawa efektywności funkcjonowania przedsiębiorstw. Ocena ekspertów zarówno krajowych, jak i zagranicznych jest odmienna.    Z przeprowadzonych konsultacji z przedstawicielami Międzynarodowego Funduszu Walutowego można wnosić, że wyniki gospodarcze Polski są bardzo dobre. W okresie dziesięciu lat od wejścia na drogę transformacji utrzymało się wysokie tempo wzrostu gospodarczego i dokonała się zasadnicza zmiana struktury gospodarki, w tym także natury własnościowej. Negatywne czynniki zewnętrzne doprowadziły do spowolnienia wzrostu gospodarczego w latach 1998-1999. Działanie tych czynników już osłabło i wzrost gospodarczy powinien wykazywać się wyższym wskaźnikiem.    Z przeprowadzonych na wniosek MSP badań1), poświęconych analizie porównawczej efektywności procesów restrukturyzacji przedsiębiorstw państwowych, spółek skarbu państwa, spółek sprywatyzowanych przez NFI oraz polskich i zagranicznych inwestorów prywatnych wynika, że grupa spółek sprywatyzowanych osiąga zdecydowanie lepsze efekty działań dostosowawczych, restrukturyzacyjnych i modernizacyjnych. Z badań tych jednoznacznie wynika pogorszenie sytuacji przedsiębiorstw publicznych w porównaniu z przedsiębiorstwami sprywatyzowanymi, szczególnie w kontekście możliwości rozwojowych. Dobra pozycja techniczna, finansowa i rynkowa, wysoka aktywność inwestycyjna cechuje firmy sprywatyzowane, natomiast potencjał zmian w przedsiębiorstwach publicznych jest dużo niższy. Skuteczność działań podejmowanych w firmach sprywatyzowanych była też wyższa, a głównej przyczyny należy upatrywać w jakości zarządzania.    Prywatyzacja stwarza warunki brzegowe dla procesów restrukturyzacji, co potwierdzają wnioski dotyczące powiązania momentu przekształceń własnościowych, ścieżek prywatyzacji z głębokością i charakterem restrukturyzacji. Im wcześniejsza prywatyzacja przedsiębiorstwa, tym lepsza jego kondycja ekonomiczna i pozycja na rynku pod koniec badanego okresu.2)    Zastosowanym przez Instytut Badań Ekonomicznych PAN ˝miernikiem˝ kondycji ekonomicznej badanej grupy 200 dużych przedsiębiorstw o zróżnicowanej strukturze własności była kompleksowa diagnoza podejmowanych przez te podmioty działań ukierunkowanych na elastyczne reagowanie na zmiany otoczenia rynkowego i budowanie, głównie przez modernizację potencjału, pozycji konkurencyjnej.    Zgodnie z diagnozą IBE PAN zdecydowanie większą aktywność, a nawet determinację w budowaniu potencjału konkurencyjnego wykazały przedsiębiorstwa sprywatyzowane z udziałem zagranicznego inwestora strategicznego, spółki giełdowe i spółki sprywatyzowane z udziałem kapitału krajowego. Najmniejszy zakres strategicznych zmian odnotowano w przedsiębiorstwach publicznych oraz w spółkach NFI.    W badanych przedsiębiorstwach publicznych przeważała restrukturyzacja płytka. Restrukturyzacja głęboka, stwarzająca finansowe, organizacyjne i technologiczne warunki efektywnej modernizacji majątku produkcyjnego oraz rozwoju, dokonana została przede wszystkim w grupie firm sprywatyzowanych z udziałem kapitału zagranicznego, w dużo mniejszym stopniu w przedsiębiorstwach sprywatyzowanych innymi ścieżkami.    Nie mogę podzielić również poglądu pani poseł, że to prywatyzacja doprowadziła do ogromnego (bo 2,5 mln osób) bezrobocia. Na wzrost bezrobocia ma wpływ wiele różnych czynników, a jego zmniejszenie wymaga intensywnych wielokierunkowych działań ze strony rządu i organów samorządu terytorialnego. Tworzenie warunków do rozwoju przedsiębiorczości, zwiększanie elastyczności rynku pracy, dalsze obniżanie podatków powinny stanowić elementy strategii tworzenia miejsc pracy.    W wielu sprywatyzowanych spółkach dobrze prosperujących, mających rynki zbytu, o dobrych wynikach finansowych i dużej dynamice inwestycyjnej odnotowuje się wzrost zatrudnienia nawet o 30% i więcej w stosunku do stanu zatrudnienia z dnia podpisania umowy kupna/sprzedaży. Jednym z wielu przykładów jest spółka Sanitec Koło Sp. z o.o. (kapitał fiński), która w 2000 r. zwiększyła zatrudnienie o 129,4% w stosunku do zatrudnienia z dnia podpisania umowy kupna/sprzedaży. Kolejnymi przykładami są:    - Glaxo Wellcome Poznań SA (kapitał brytyjski), sprzedana w 1998 r., z gwarancją zatrudnienia przez 4 lata 1400 osób, już w 1999 r. zwiększyła zatrudnienie o 1,1%, a w planie na 2000 r. zakłada zwiększenie zatrudnienia o 31%;    - Polfa Rzeszów SA (kapitał amerykański), sprzedana w 1997 r., zatrudniająca 634 osoby, w 1999 r. zatrudniała już 708 osób, a w 2000 r. (30 marca 2000 r.) zwiększyła zatrudnienie o 13,6%;    - Henkel Polska SA (kapitał niemiecki) w 2000 r. zwiększyła zatrudnienie o 41,5% w stosunku do stanu zatrudnienia z dnia podpisania umowy;    - Mennica Państwowa SA, sprzedana w ofercie publicznej w 1998 r. (bez gwarancji utrzymania zatrudnienia), w 2000 r. zwiększyła zatrudnienie o 8,3%;    - Amica Wronki SA (kapitał polski) w 2000 r. zwiększyła zatrudnienie o 58,3% w stosunku do stanu zatrudnienia z dnia podpisania umowy;    - Kopalnia Gipsu i Anhydrytu ˝Nowy Ląd˝ Sp. z o.o. (kapitał polski) w 2000 r. zwiększyła zatrudnienie o 51,3% w stosunku do roku 1996, kiedy to podpisano umowę kupna/sprzedaży;    - Energopol-7 Poznań SA (kapitał polski) w 2000 r. zwiększył zatrudnienie o 19,2% w stosunku do stanu zatrudnienia z dnia podpisania umowy.    I takich przykładów można podać znacznie więcej.    Podpisywane przy prywatyzacji pakiety socjalne stają się integralną częścią umowy kupna/sprzedaży spółek skarbu państwa. Treść pakietu socjalnego obejmuje przede wszystkim gwarancje zatrudnienia na wynegocjowany okres (przeciętnie od kilku do kilkudziesięciu miesięcy). Umowy z tytułu zawartych pakietów socjalnych są przedmiotem monitoringu MSP.    Poniżej postaram się ustosunkować do stawianych przez panią poseł pytań:    - Co jest powodem utrzymania strategii prywatyzacyjnych sektorów hutniczego i energetycznego?    Prywatyzacja sektorów hutniczego i energetycznego oparta jest na przyjętych przez Radę Ministrów odpowiednich programach.    Sektor hutniczy.    Szczególne miejsce w pracach MSP zajmuje sektor hutniczy, gdyż niezbędna jest jego szybka prywatyzacja. Prywatyzacja tego sektora jest opóźniona o co najmniej dwa lata. Strategia prywatyzacji sektora hutniczego oparta jest na założeniach przyjętego w czerwcu 1998 r. i systematycznie uaktualnianego ˝Rządowego programu restrukturyzacji przemysłu hutnictwa żelaza i stali w Polsce˝. Działania łączące prywatyzację z restrukturyzacją poszczególnych podmiotów stwarzają jedyną szansę zabezpieczenia pozycji konkurencyjnej tej branży na rynkach światowych. Sektor ten zaliczany jest w Unii Europejskiej do tzw. sektorów wrażliwych, co oznacza objęcie go szczególnymi regulacjami.    We wrześniu br. na posiedzeniu KERM powołany został międzyresortowy zespół (w skład którego wchodzą wiceministrowie: gospodarki, skarbu i finansów) do opracowania aktualizacji programu do roku 2005.    Zgodnie z programem w nadzorze ministra skarbu państwa znajduje się 25 hut, z czego w 8 z nich skarb państwa jest jedynym (100%) akcjonariuszem. W dwóch przypadkach skarb państwa jest akcjonariuszem większościowym. W pozostałych 14 przypadkach udział skarbu państwa jest mniejszościowy. Minister skarbu państwa ma również w nadzorze jedno przedsiębiorstwo państwowe, Huta Bobrek SA w Bytomiu, w którym prowadzone jest obecnie postępowanie upadłościowe.    W 14 spośród 24 spółek proces prywatyzacji jest w toku, zaś jego dokończenie będzie odbywało się sukcesywnie, w miarę zbywania pakietów mniejszościowych. W 8 przypadkach proces prywatyzacji jest w fazie przygotowywania. Sytuacja ta dotyczy spółek, których wyłącznym właścicielem jest skarb państwa.    Majątek, jakim dysponują krajowe huty, jest w dużej części zdekapitalizowany, a technologie przestarzałe. Należy także zwrócić uwagę na fakt, iż działania inwestycyjne wielu hut były ukierunkowane na rozwój ich części surowcowej. Mniej natomiast uwagi zarządy spółek przywiązywały do zakupu technologii pozwalającej na produkcję wyrobów przetworzonych. Biorąc pod uwagę, iż obecnie odbiorcy preferują właśnie tego typu wyroby, a popyt na wyroby nieprzetworzone jest znacznie ograniczony, niezbędna dla funkcjonowania w długim okresie staje się potrzeba rozpoczęcia inwestycji polegających na modernizacji bądź zakupie sprzętu i technologii pozwalających na produkcję wyrobów wysoko przetwarzanych. W przeciwnym wypadku polskie firmy zostaną wyparte przez koncerny zagraniczne, gdyż obserwowany jest systematycznie zwiększający się import tego rodzaju produktów. Z uwagi jednak na bardzo złą kondycję finansową zdecydowanej większości polskich hut środki na tak poważne projekty inwestycyjne mogą zostać pozyskane w praktyce wyłącznie od inwestorów branżowych. Instytucje finansowe bowiem, z uwagi na duże zadłużenie sektora stalowego, nie są skłonne do dalszego kredytowania jego działalności i istnieje poważna obawa, iż zaczną wycofywać się z finansowania hutnictwa. Jest to w głównej mierze spowodowane skutkami kryzysu na światowych rynkach stali, który miał miejsce w roku 1998 i 1999, a w wyniku którego odnotowano poważny wzrost zadłużenia większości rodzimych podmiotów działających w branży. Dlatego też prowadzenie przez spółki działań restrukturyzacyjnych podyktowane jest koniecznością uatrakcyjnienia ich oferty w kolejnym etapie przekształceń własnościowych, jakim jest prywatyzacja. W obecnym bowiem kształcie polskie hutnictwo nie jest atrakcyjnym ˝towarem˝ dla europejskich czy światowych inwestorów branżowych, a tylko tacy mogą zapewnić dostęp do nowoczesnych technologii i nowych rynków zbytu.    Ponadto działania te powinny pozwolić na urealnienie i zwiększenie wartości akcji/udziałów, których właścicielem jest skarb państwa, oraz doprowadzić do takiej prywatyzacji, która przyniesie przychody zarówno budżetowi państwa, jak również odbędzie się z korzyścią dla samych prywatyzowanych spółek.    Sektor energetyczny.    Podstawą aktualnie realizowanej przez ministra skarbu państwa strategii prywatyzacji sektora energetycznego jest przyjęty przez Radę Ministrów w dniu 16 maja 2000 r. dokument pt. ˝Zintegrowany harmonogram prywatyzacji sektora elektroenergetycznego i wprowadzenia rynku energii elektrycznej˝, który jest uszczegółowieniem polityki przekształceń własnościowych w sektorze energetycznym, określonej w rozdziale 6.4 dokumentu pt. ˝Założenia polityki energetycznej Polski do roku 2020˝, przyjętego przez Radę Ministrów 22 lutego 2000 r.    Mimo że wśród przedstawicieli środowisk energetycznych pojawiły się ostatnio głosy proponujące zmianę koncepcji prywatyzacji tego sektora (dyskusja toczy się wokół dylematu, na jakim etapie i w jakiej kolejności prywatyzować spółki energetyczne), MSP nie zamierza zmieniać strategii i harmonogramu prywatyzacji sektora elektroenergetycznego. Prywatyzacja podsektorów wytwarzania i dystrybucji będzie prowadzona równolegle zgodnie z przyjętym przez Radę Ministrów harmonogramem. Zaniechanie prywatyzacji spółek dystrybucji energii (co proponuje URE) mogłoby spowodować, że zasada TPA (Third Party Access) nie byłaby w praktyce realizowana, bo spółki nie zdołałyby dostosować się technicznie i marketingowo do konkurowania między sobą. Zwłoka mogłaby doprowadzić również do zwiększenia problemów z wyceną firm dystrybucyjnych, gdyż ich nieprzystosowanie do działalności konkurencyjnej prowadziłoby do utraty ważnych odbiorców energii.    - Czym według pana ministra powinna być prywatyzacja w strategii gospodarczej Polski?    Prywatyzacja jest instrumentem realizacji strategii gospodarczej i znajduje wyraz w strategicznych dokumentach rządowych, takich jak:    - Strategia średniookresowego rozwoju gospodarczego kraju do 2002 r. - opracowanie Ministerstwa Gospodarki,    - Strategia finansów publicznych i rozwoju gospodarczego, Polska 2000-2010 - opracowanie Ministerstwa Finansów,    - Polska 2025 - Długookresowa strategia trwałego i zrównoważonego rozwoju - opracowanie RCSS.    Prywatyzacja jest jednym z podstawowych zadań rządu. To klucz do poprawy efektywności gospodarki, umożliwiający stworzenie warunków do szybkiego i trwałego wzrostu gospodarczego z jednoczesnym przyspieszeniem tworzenia miejsc pracy.    Polityka prywatyzacyjna na najbliższe lata zakłada poprawę efektywności gospodarowania majątkiem sprywatyzowanym, rozwój krajowego rynku kapitałowego, zwiększenie konkurencyjności spółek na rynkach krajowych i zagranicznych.    Prowadzone są również działania zmierzające do jeszcze bardziej racjonalnej i elastycznej prywatyzacji majątku państwowego. Niezbędne do tego celu są zmiany w ustawie o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (określenie możliwości dokapitalizowania spółek przed ich sprzedażą itp.).    Coraz większego znaczenia nabiera fakt, że prywatyzacja gospodarki będzie wykorzystana jako narzędzie umożliwiające realizację celów społecznych.    - Czy majątek polski będzie w dalszym ciągu wyprzedawany każdemu, kto zechce kupić jego część?    Intencja zawarta w tym pytaniu wyraża przekonanie, że zadaniem rządu jest ochrona podstawowych składników majątku narodowego: kapitału produkcyjnego, finansowego, zasobów ludzkich. Przejawem tej ochrony ma być dbałość o utrzymanie odpowiedniego poziomu narodowej własności tych składników poprzez wybieranie ˝odpowiednich˝ inwestorów i ograniczanie dostępu do prywatyzacji innych na zasadach niepublicznych. Jeśli intencja ta została prawidłowo odczytana, nieuchronnie prowadzi do wniosku, że zadaniem rządu jest ograniczanie podstawowych wolności gospodarczych w celu eliminowania lub ograniczania aktywności podmiotów, zwłaszcza zagranicznych, w wielu, a być może wszystkich dziedzinach życia gospodarczego.    Zadanie rządu wydaje się być zgoła inne. Przyjmując na siebie zobowiązania wynikłe z Układu Europejskiego oraz członkostwa w OECD, Polska stanęła przed zadaniem otwierania swego obszaru dla swobodnego przepływu towarów, usług, kapitału, a w perspektywie także pracowników.    Abstrahując od prawnego charakteru tych zobowiązań, nie sposób nie zauważyć, że obecne procesy globalizacyjne są przejawem powszechnej tendencji do upowszechniania wolności gospodarczych.    Należy zwrócić uwagę, że stosowanie odstępstw od równego udziału wszystkich chętnych uczestników prywatyzacji, tj. przeprowadzanie tego procesu z preferencjami dla jakiejś grupy, prowadzić może do stworzenia słabych organizmów gospodarczych, podatnych na przejęcia (lub wręcz zamierzonych od razu do odsprzedania przez polskich inwestorów). Konsekwencją mogą być sytuacje, w których wybór ostatecznego inwestora branżowego odbywa się poza wpływem skarbu państwa. Polski inwestor okazuje się jedynie pośrednikiem we właściwej transakcji kapitałowej.    Powyższe uwagi nie świadczą o tym, że rząd polski nie widzi potrzeby utrzymywania pewnych ograniczeń - najczęściej o czasowym charakterze - odnośnie do niektórych wolności. I tak nadal obowiązuje tryb koncesyjny przy nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców. Rząd wyraża wolę ograniczenia dostępności nabywania nieruchomości przez cudzoziemców także po wstąpieniu do Unii, co znalazło wyraz w stosownym stanowisku negocjacyjnym. Podobne ograniczenia dotyczą rynku pracy - istnieje tryb koncesyjny przy zatrudnianiu w Polsce cudzoziemców.    Niewątpliwie należy rozważyć potrzebę stworzenia listy składników mienia państwowego, które powinno wyłączyć się z prywatyzacji. W żadnym razie nie ma jednak powodu, by odnośnie do jakiegokolwiek składnika majątku narodowego wskazane było określanie przez polskie państwo proporcji własności, np. polskiej i zagranicznej czy według innego podziału na grupy. Każde takie działanie byłoby nie tylko arbitralną ingerencją państwa w życie gospodarcze, lecz również trudno byłoby wskazać na racjonalne powody takiego rozstrzygnięcia.    Priorytetem polskiego rządu jest zapewnienie możliwości rozwoju polskiej gospodarki dzięki dostosowywaniu standardów jej działania do standardów europejskich. Jest to zgodne z realizowaną strategią gospodarczą państwa polegającą na integracji gospodarki polskiej z gospodarką światową, a w szczególności z gospodarkami krajów OECD i Unii Europejskiej.    Konieczność kontynuacji szybkiej prywatyzacji majątku państwowego i zapewnienia inwestorom zagranicznym dostępu na równych prawach z inwestorami krajowymi do tego procesu na bazie przejrzystych zasad i procedur była jednym z istotnych zapisów Porozumienia o zaproszeniu Polski do przystąpienia do Konwencji o Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) zgodnie z oświadczeniem rządu RP dotyczącym przyjęcia przez Polskę zobowiązań wynikających z członkostwa w OECD (lipiec 1996 r.). Stanowi ono prawnie wiążące zobowiązanie, którego ewentualne nieprzestrzeganie przez stronę polską może spowodować negatywne konsekwencje o charakterze prawno-ekonomicznym.    Przyspieszenie prywatyzacji/restrukturyzacji przedsiębiorstw państwowych, ze szczególnym uwzględnieniem sektora bankowego, jest także jednym z priorytetów Partnerstwa dla członkostwa, dokumentu przyjętego przez Komisję Europejską w dniu 25 kwietnia 1998 r. Powyższy dokument stanowi obecnie podstawę procesu integracji Polski ze strukturami Unii Europejskiej, w którym uwydatniony został zakres niezbędnych dostosowań w celu efektywnego przygotowania do członkostwa w UE. Odpowiedzią rządu RP było przyjęcie w czerwcu 1998 r. przez Radę Ministrów Narodowego programu przygotowania do członkostwa w UE (NPPC), w którym strona polska zobowiązała się do intensyfikacji i usystematyzowania procesów dostosowawczych, w tym także do przyspieszenia realizacji procesu przekształceń własnościowych, a także pełnej liberalizacji przepływu kapitału.    Mając na uwadze troskę pani poseł o majątek Polski, należy jeszcze z innej perspektywy odnieść się do twierdzenia, że będzie on w dalszym ciągu sprzedawany każdemu, kto tylko chce go kupić. W szczególności zaś należy dostrzegać złożone uwarunkowania procesu prywatyzacji, a dotyczące m.in. sytuacji makroekonomicznej kraju, kondycji gospodarki i jej struktury własnościowej, a także koniunktury rynkowej i krajowego zasobu kapitału.    Z makroekonomicznego punktu widzenia konieczność sprzedaży majątku państwowego inwestorom prywatnym podyktowana jest głównie:    - przyjętym w Polsce modelem transformacji społeczno-gospodarczej i stopniowym dochodzeniem do pełnej gospodarki rynkowej,    - empirycznie dowiedzioną - wyższą efektywnością gospodarowania podmiotów prywatnych niż podmiotów państwowych (m.in. niższe koszty produkcji, większa wydajność pracy),    - relatywnie dużym zasobem mienia państwowego i jego nadal dużym udziałem w tworzeniu PKB i znaczącym odsetkiem zatrudnienia,    - potrzebą wygenerowania środków na restrukturyzację gospodarki,    - potrzebą zgromadzenia funduszy na rozwiązanie problemów o charakterze społecznym ( wsparcie reformy ubezpieczeń społecznych, rekompensaty dla pracowników sfery budżetowej oraz emerytów i rencistów, reprywatyzacja),    - zwiększeniem przychodów budżetowych i sfinansowaniem w części deficytu budżetowego i spłaty zadłużenia zagranicznego.    W skali makroekonomicznej wypracowane są stosowne procedury wyłaniania nabywców. Podstawowym kryterium selekcji inwestorów przy prywatyzacji stanowi cena, a także:    - zobowiązania inwestycyjne i ich jakość oraz horyzont programów restrukturyzacyjnych gwarantujących m.in. utrzymanie i rozwijanie krajowych więzi kooperacyjnych,    - zobowiązania socjalne (utrzymanie poziomu zatrudnienia, gwarancje płacowe),    - zobowiązania ekologiczne.    Kryteria te stosowane są przy prywatyzacji kapitałowej głównie średnich i dużych przedsiębiorstw i sprzedaży ich w trybie publicznego zaproszenia do rokowań czy przetargu publicznego bądź w drodze oferty publicznej w odniesieniu do dużych podmiotów o dobrej kondycji ekonomiczno-finansowej.    Zdecydowana większość przedsiębiorstw państwowych została sprywatyzowana bezpośrednio, w trybie sprzedaży, wniesienia do spółki bądź oddania do odpłatnego korzystania, gdzie stosowano także odpowiadające tym formom sprzedaży procedury. Metoda prywatyzacji bezpośredniej będzie nadal podstawową formą prywatyzacji, w szczególności zaś oddanie mienia przedsiębiorstw zlikwidowanych do odpłatnego korzystania przez załogi tych przedsiębiorstw.    Czy sprzedaż związana będzie z jakąś długookresową strategią w gospodarce i powiązana ze skierowaniem przychodów na cele, które będą lokatą na przyszłość?    Prywatyzacja nie jest celem samym w sobie, a sprzedaż majątku państwowego jest i będzie związana z długookresową strategią gospodarczą Polski, o czym była mowa wyżej.    Zgodnie z ustawą o finansach publicznych wpływy z prywatyzacji majątku skarbu państwa stanowią przychody budżetu państwa i są środkami publicznymi. Dysponentem tych środków jest minister finansów.    Główne źródło przychodów osiąganych przez MSP w procesie prywatyzacji majątku państwowego stanowi prywatyzacja metodą pośrednią. Wykorzystanie przychodów z prywatyzacji majątku państwowego obecnie oraz w najbliższych latach jest w znacznym stopniu zdeterminowane potrzebą zabezpieczenia realizacji programów społecznych (w tym i reform ustrojowych) i koniecznością spełnienia zobowiązań państwa wobec obywateli, określonych w już przyjętych ustawach bądź projektowanych regulacjach ustawowych, a także bieżącymi potrzebami budżetu państwa określanymi corocznie ustawą budżetową.    Programy społeczne wymagające finansowania środkami pochodzącymi z prywatyzacji to:    - Rekompensaty dla pracowników sfery budżetowej oraz emerytów i rencistów. Rozpoczęta 25 marca 2000 r. wypłata rekompensat potrwa do końca 2004 r. Szacuje się, że skala zobowiązań skarbu państwa z tytułu niepodwyższania płac w sferze budżetowej oraz utraty niektórych wzrostów lub dodatków do emerytur i rent będzie się kształtowała na poziomie około 13 mld zł (wraz z waloryzacją). Liczba uprawnionych wynosi 3 804 779 osób.    - Reforma systemu ubezpieczeń społecznych. Ogólne dofinansowanie programu do 2005 r. wyszacowane zostało w pierwotnym kształcie na około 54 mld zł (według danych Biura Pełnomocnika Rządu ds. Zabezpieczenia Społecznego). Przyjęto, że na realizację tego programu mają być przeznaczone również wpływy uzyskane z prywatyzacji. W 1999 r. zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych odprowadzono z prywatyzacji na ten cel kwotę 4 mld zł. W 2000 r. ustawa budżetowa określa potrzeby w tym zakresie na około 11 mld zł. Na 2001 r. założenia projektu ustawy budżetowej przewidywały kolejne 11 mld zł. Ustawa z dnia 29 marca 2000 r. o zmianie ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych określa, że co najmniej 10% przychodów z prywatyzacji każdej ze spółek przeznacza się na cele związane z reformą ubezpieczeń społecznych.    - Reprywatyzacja. Brakuje nadal ustawowego rozstrzygnięcia. Przybliżony szacunek wskazuje, że w latach 2000-2005 na cele reprywatyzacji należy przeznaczyć ponad 20 mld zł ze środków pochodzących z prywatyzacji mienia skarbu państwa. Ustawa z dnia 29 marca 2000 r. o zmianie ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych określa, że 5% akcji w każdej ze spółek przeznaczonych zostanie na roszczenia reprywatyzacyjne.    - Uwłaszczenie. Znowelizowana ustawa o k.ip.p.p. (DzU z 2000 r. nr 31, poz. 383) zakłada utworzenie rezerwy na cele uwłaszczeniowe. Znaczna część majątku państwowego będzie przeznaczona także na kontynuację dotychczasowych form uwłaszczenia pracowników na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o k.ip.p.p.    Znowelizowana w lipcu br. ustawa o k.ip.p.p. (DzU z 2000 r. nr 60, poz. 703) wyznacza dodatkowe cele alokacji wpływów z prywatyzacji. Dotyczą one inwestowania w rozwój nauki i w restrukturyzację gospodarki, a mianowicie:    - 2% akcji jednoosobowych spółek skarbu państwa przeznacza się na cele związane z rozwojem nauki i technologii polskiej,    - 2% akcji jednoosobowych spółek skarbu państwa przeznacza się na podwyższenie kapitału Agencji Rozwoju Przemysłu SA na cele związane z restrukturyzacją spółek skarbu państwa.    Ponadto na podstawie ustawy z dnia 10 września 1999 r. o wspieraniu restrukturyzacji przemysłowego potencjału obronnego i modernizacji technicznej Sił Zbrojnych RP wpływy z prywatyzacji spółek przemysłu obronnego w całości są przeznaczone na jego restrukturyzację i modernizację (w roku 2000 - zapisano w ustawie budżetowej w wysokości 95 mln zł).    Kiedy rząd odpowie na uchwały Sejmu z dnia 10 maja br. w sprawie zmiany strategii prywatyzacyjnej banków oraz PZU?    Na posiedzeniu w dniu 20 września 2000 r. Rada Ministrów przyjęła ˝Informację Rady Ministrów do uchwały Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 10 maja 2000 r. w sprawie kierunków prywatyzacji PKO BP, BGŻ oraz PZU SA˝ oraz zadecydowała o skierowaniu informacji do Sejmu. Dokument został przekazany Sejmowi RP w dniu 28 września 2000 r.    Kiedy zostanie do końca rozwiązana sprawa dalszej prywatyzacji Telekomunikacji Polskiej SA?    Zgodnie z przepisami umowy sprzedaży akcji Telekomunikacji Polskiej SA, zawartej w dniu 25 lipca 2000 r. pomiędzy skarbem państwa a France Telecom SA i Cogecom SA oraz Kulczyk Holding SA i Tele-Invest SA, w dniu 12 października 2000 r. została zrealizowana pozasesyjna transakcja sprzedaży 35% akcji Spółki Telekomunikacji Polskiej SA.    W dniu 11 kwietnia 2000 r. Rada Ministrów podjęła decyzję o przeprowadzeniu III etapu prywatyzacji Telekomunikacji Polskiej SA do końca września 2001 r., polegającego na sprzedaży od 14% do 30% akcji spółki w trybie oferty ogłoszonej publicznie.    Z poważaniem    Minister    Andrzej Chronowski    Warszawa, dnia 27 października 2000 r.