Debaty sejmoweIII Kadencja

Interpelacja w sprawie gwarancji ochrony polskiego przemysłu włókienniczego w przygotowywanej umowie o wolnym handlu z Turcją

   Zdaniem GUS w 1996 r. polski import z Turcji wyniósł 92,8 mln USD, a eksport 57,4 mln USD, co daje ujemne saldo 35,4 mln USD. Natomiast według danych tureckich Polska zakupiła w Turcji towarów za 272,4 mln USD, sprzedając do Turcji za 65,2 mln USD, co daje ujemne saldo 207,1 mln USD.    Można twierdzić, że dominującą pozycją w tych niekorzystnych obrotach handlowych jest nie ewidencjonowany przez Polskę import tureckich tekstyliów.    Umowa o wolnym handlu z tym krajem sprawi, że polskie przedsiębiorstwa, nie mające finansowego wsparcia ze strony państwa, nie będą mogły efektywnie przeciwstawić się zalewowi tanich wyrobów z tego kraju. Czy przygotowana umowa o wolnym handlu z Turcją zawiera zabezpieczenia chroniące polski przemysł włókienniczy? Jeżeli nie, to przyczyni się ona do nieodwracalnego upadku naszego przemysłu włókienniczego.    Przyjęta przez Sejm ustawa o ochronie przed nadmiernym przywozem na polski obszar celny niektórych towarów tekstylnych i odzieżowych nie daje dostatecznych podstaw do ochrony krajowego przemysłu włókienniczego.    Wykreślenie grupy towarowej z załącznika ustawy o ochronie przed nadmiernym przywozem na polski obszar celny niektórych towarów tekstylnych i odzieżowych sprawia, że przechodzi się we ˝władanie˝ ustawy przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny. Należy przypomnieć, że przemysł włókienniczy w najlepszym razie może być chroniony tą ustawą dopiero od 1 stycznia 2000 r.    Konieczna staje się ochrona konsumentów, a producentów przed nieuczciwą konkurencją poprzez ograniczenie importu tekstyliów kancerogennych. Wyroby krajowego przemysłu włókienniczego, spełniając wymagania zdrowotne, napotykają na barierę zbytu wynikającą z oferowania tanich, ale za to niezdrowych tekstyliów importowanych emitujących pentachlo - refenol, aminy aromatyczne i formaldehyd (czynniki kancerogenne). Bez prawnego uregulowania tego problemu, wzorem krajów z Unii Europejskiej, pozbawia się możliwości ochrony zdrowia ludności, a także naraża krajowych wytwórców na nieodwracalne straty. Należy nadmienić, że akredytowane krajowe laboratoria zaplecza naukowo-badawczego są przygotowane do przeprowadzenia niezbędnych i uznawanych wyznaczeń.    Należy więc zaznaczyć, że:    Nastąpił rozwój techniczny i kadrowy przemysłu lekkiego, który w wielu regionach zachowuje dominującą pozycję (łódzkie, częstochowskie, kaliskie, bielskie, wałbrzyskie, zielonogórskie, gorzowskie, toruńskie, białostockie); przemysł ten, zatrudniając ponad milion pracowników, daje środki utrzymania dla kilku milionów ludzi.    Występuje istotny udział tego przemysłu w handlu zagranicznym, wynoszącym w 1995 r. 9,7% w imporcie i 12,4% w eksporcie (należy podkreślić proeksportowy charakter tego przemysłu i czołową pozycję w tej dziedzinie w całej gospodarce narodowej); eksport ten jest realizowany głównie na najbardziej wymagających (w aspektach wzornictwa i jakości) rynkach świata.    Należy on do nielicznych sektorów polskiego przemysłu mającego szansę na integrację z gospodarką Unii Europejskiej przy zachowaniu swojej znaczącej roli w gospodarce narodowej.    Powołano zespół roboczy przy MG do opracowania propozycji działań dostosowawczych do integracji z UE przemysłu lekkiego, który w żadnym stopniu nie uczestniczy w pracach przygotowujących umowę między Polską a Turcją.    Sądzę, że byłoby konieczne konsultowanie propozycji umowy o wolnym handlu z przedstawicielami środowisk z przemysłu włókienniczego, wprowadzenie do umowy stosownych zabezpieczeń, uregulowanie spraw handlowych między Polską i Turcją po podpisaniu umowy o polskim członkostwie w UE.    Poseł Tadeusz Wrona    Częstochowa, dnia 29 grudnia 1997 r.