Debaty sejmoweIII Kadencja

Interpelacja w sprawie zmiany niektórych przepisów ustawy z dnia 21 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o uprawnieniach do bezpłatnych i ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego oraz zmianie innych ustaw

   Na mocy ustawy z dnia 21 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o uprawnieniach do bezpłatnych i ulgowych przejazdów środkami transportu zbiorowego oraz zmianie innych ustaw (DzU z 2002 r. nr 4, poz. 34) uprawnienia osób niewidomych zostały drastycznie ograniczone. Ograniczenia te są w wysokim stopniu niekorzystne, niesprawiedliwe i sprzeczne z zasadą wyrównywania szans osób niepełnosprawnych, jak również z Konstytucją RP (art. 68, 69 i 70), z postanowieniami uchwały Sejmu RP z dnia 1 sierpnia 1997 r. Karta osób niepełnosprawnych (§ 1 pkt. 1, 4, 5, 10) oraz z prawodawstwem krajów Unii Europejskiej.    Szczególną wymowę ma tu uchwała Sejmu RP Karta praw osób niepełnosprawnych, w której w § 2 czytamy: ˝Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, stwierdzając, iż powyższe prawa wynikają z Konstytucji RP, Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, Konwencji Praw Dziecka, Standardowych Zasad Wyrównywania Szans Osób Niepełnosprawnych, aktów prawa międzynarodowego i wewnętrznego, wzywa rząd Rzeczypospolitej Polskiej i władze samorządowe do podjęcia działań ukierunkowanych na urzeczywistnienie tych praw˝. Ustawa z dnia 21 grudnia 2001 r. stoi w jaskrawej sprzeczności z cytowaną uchwałą Sejmu RP oraz wezwaniem rządu do urzeczywistnienia praw osób niepełnosprawnych.    W szczególności zwracam uwagę na następujące uregulowania, które znalazły się w tej ustawie:    1. Pozbawienie osób niewidomych dotychczasowego prawa do bezpłatnego przejazdu przewodnika we wszystkich rodzajach pociągów i komunikacji autobusowej; ustawa zachowuje jedynie takie uprawnienia w odniesieniu do wagonów osobowych, pospiesznych i ekspresowych.    2. Pozbawienie osób niewidomych uprawnień do ulgowych przejazdów w pociągach Intercity, EuNight w komunikacji krajowej i międzynarodowej, a także w wagonach I klasy wszystkich typów pociągów, co uniemożliwia tym osobom niepełnosprawnym w stopniu znacznym i umiarkowanym podróżowanie w lepszych warunkach, a wobec wprowadzenia przez PKP na wielu trasach coraz większej liczby pociągów typu Intercity czy Eurocity - ogranicza osobom niewidomym możliwości skorzystania z ulgowych przejazdów.    3. Pozbawienie osób niewidomych o znacznym stopniu niepełnosprawności dotychczasowych uprawnień do bezpłatnego przejazdu w wagonach II klasy pociągów osobowych.    4. Pozbawienie uprawnień do korzystania przez osoby niewidome z ulgowych przejazdów w autobusach przyspieszonych: ustawa przyznaje jedynie ulgę 37-procentową na przejazd autobusami zwykłymi (osobowymi), których liczba jest coraz bardziej ograniczona, a na trasach dłuższych takie autobusy w ogóle nie kursują, co ogranicza lub wręcz uniemożliwia skorzystanie z ulgi do bezpłatnych przejazdów rodziców lub opiekunów towarzyszących dzieciom i młodzieży niepełnosprawnym z miejsca zamieszkania lub miejsca pobytu do jednostek wymienionych w art. 2 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1992 r. w znowelizowanym brzmieniu.    Należy tu podkreślić, że niewidome dzieci w wielu przypadkach nie mogą pobierać nauki w pobliżu miejsca zamieszkania - muszą uczyć się w ośrodkach szkolno-wychowawczych dla niewidomych i słabo widzących. Dzieci te często pochodzą z rodzin o bardzo niskich dochodach. W niektórych sytuacjach omawiane ograniczenie może doprowadzić do pozostawienia dziecka w domu bez możliwości pobierania nauki.    Pragnę zwrócić uwagę, że poziom życia osób niewidomych jest zdecydowanie niższy niż przeciętny, natomiast koszty utrzymania są wyższe.    Pozbawienie osób niepełnosprawnych wzrokowo nabytych wcześniej uprawnień do ulg komunikacyjnych pogarsza i tak niski ich status materialny, stanowi poważny element dyskryminujący tę grupę obywateli i pozostaje w sprzeczności z przyjętymi przez Rzeczpospolitą Polską zasadami wyrównywania szans osób niepełnosprawnych.    1. Dlaczego rząd pozbawił osoby niepełnosprawne, w tym uczące się dzieci, nabytych wcześniej uprawnień do ulg komunikacyjnych?    2. Czy to jest sposób na szukanie pieniędzy do budżetu?    Poseł Halina Murias    Łańcut, dnia 7 marca 2002 r.