Debaty sejmoweIII Kadencja

Interpelacja w sprawie procedur potwierdzania dostępu do świadczeń medycznych uzyskiwanych przez Polaków wyjeżdżających do innych krajów Unii Europejskiej

   Szanowny Panie Ministrze! Na wniosek wyborców, którzy są również turystami planującymi tegoroczny urlop, przyjrzałam się skomplikowanej procedurze potwierdzenia ubezpieczenia zdrowotnego, a tym samym uzyskania dostępu do leczenia medycznego za granicą. Z przerażeniem stwierdziłam stworzenie przez NFZ skomplikowanej procedury biurokratycznej. W przypadku wyjazdu turystycznego konieczny jest druk E-111; przed wyjazdem należy potwierdzić prawo do ubezpieczenia, odbierając ten druk w oddziale NFZ. W Danii, Hiszpanii, Finlandii, Holandii, Norwegii i Szwecji zaświadczenie pokazuje się bezpośrednio w placówce medycznej. W Austrii, Belgii, Francji, Grecji, Irlandii, Islandii, Liechtensteinie, Niemczech, Luksemburgu, Portugalii i Włoszech trzeba przed wizytą u lekarza zarejestrować się w instytucji ubezpieczeniowej, która wyda zaświadczenie o prawie do nieodpłatnej pomocy medycznej.    W każdym z państw UE/EOG obowiązują inne zasady udzielania świadczeń, których polski turysta jest obowiązany przestrzegać. Jeżeli jednak w danym kraju obowiązuje zasada pokrywania części kosztów świadczeń medycznych przez pacjenta (np. w Belgii, Francji, Niemczech czy Szwecji), polski turysta będzie musiał najpierw zapłacić odpowiednią kwotę, a po powrocie do kraju ubiegać się o jej zwrot. Jednocześnie dokument E-111 nie stanowi potwierdzenia ubezpieczenia, jeśli celem podróży jest uzyskanie świadczeń medycznych za granicą. Osoby ubezpieczone w jednym państwie członkowskim będą mogły wyjechać na leczenie do innego kraju na podstawie druku E-112. W takim przypadku dodatkowo potrzebna będzie zgoda NFZ.    Po zapoznaniu się z wymogami i towarzyszącą im procedurą proszę Pana Ministra o odpowiedź:    1. Czy w innych krajach członkowskich, które wspólnie z Polską przystąpiły do UE, zorganizowano tak biurokratyczną procedurę uprawniającą do leczenia w innych krajach członkowskich?    2. Czy Ministerstwo zrobiło wszystko, aby możliwie jak najbardziej uprościć przedmiotową procedurę?    3. Czy mieszkańców (turystów) z krajów ˝starej UE˝ obowiązuje tak samo skomplikowana procedura w przypadku korzystania z lecznictwa polskiego?    4. Czy na podstawie procedur obowiązujących Polaków leczących się za granicą i obcokrajowców z państw UE leczących się w Polsce można stwierdzić, że zarówno jedni, jak i drudzy są traktowani równoprawnie?    Z wyrazami szacunku    Poseł Maria Nowak    Warszawa, dnia 24 czerwca 2004 r.