Debaty sejmoweIII Kadencja

Interpelacja w sprawie funkcjonowania wojskowej kasy chorych

   Szanowny Panie Ministrze! Wdrażane reformy spotkały się z powszechnym zainteresowaniem społeczeństwa, szczególnie reforma służby zdrowia. Środki masowej informacji donoszą o jej słabościach i brakach organizacyjnych, o nadal rosnącym krytycyzmie wobec jej organizatorów i osób odpowiedzialnych za sprawne wdrożenie. Znając opinie o wojsku jako formacji wysoce zhierarchizowanej i sformalizowanej, opartej na sprawnej i przejrzystej strukturze organizacyjnej, ze spokojem oczekiwałem na rozpoczęcie wdrożenia tej reformy. Liczyłem, iż wszystkie sprawy organizacyjne będą wyjaśnione i wojskowi członkowie kasy chorych nie będą mieli podstaw do krytycznych uwag. Po kilku dniach okazało się, zarówno w moim okręgu wyborczym, jak i w Warszawie, iż występuje wiele rozbieżności. Głównie dotyczą pobierania opłat za usługi medyczne świadczone kadrze i członkom rodzin. Dla przykładu - w Warszawie przychodnia przy ul. Koszykowej nie pobiera żadnych opłat, ale w innych placówkach pobierane są opłaty nie tylko od kadry. Próbuje się żądać opłat od żołnierzy służby zasadniczej. Częste są przypadki, iż kadra i rodziny kadry nie są przyjmowane na leczenie do szpitali w tzw. nagłych przypadkach, a odsyłane do branżowych placówek odległych o kilkadziesiąt kilometrów, gdyż nie podpisano odpowiednich umów. Wygłaszane wówczas opinie i uwagi nie są pochlebne dla wojska. Przyznam, iż nie spodziewałem się tego! Opisywane mi niektóre przykłady i zachowania mogę uznać za poważne zlekceważenie tej reformy przez wojskową służbę zdrowia.    Dopatrując się tu dużej niefrasobliwości ze strony kierownictwa MON, braku należytej troski o autorytet wojska i to w przededniu wejścia do NATO. Na tę ocenę ma wpływ także moja poprzednia interpelacja dotycząca aktów wykonawczych do ustawy o dyscyplinie wojskowej, które do dnia dzisiejszego jeszcze nie mają mocy obowiązującej. Wobec znanych zapowiedzi, iż na reformę służby zdrowia w kraju ma wystarczyć funduszy do czerwca br. mam następujące pytania do pana ministra:    1. Czy kierownictwo MON przewiduje finansowe wsparcie branżowej kasy chorych, gdyby zabrakło jej środków? Warto pamiętać, iż w tych ośrodkach leczy się głównie kadra wojska.    2. Spotkałem się też z pytaniem kadry wojska, o możliwości korzystania z sanatoriów wojskowych w ramach urlopu wypoczynkowego (dotychczas były takie możliwości!), jeśli kasa chorych nie będzie mogła dofinansować karty sanatoryjnej. Wyjaśniono mi, iż kadra często kosztem urlopu korzystała z tej formy dla utrzymania i ˝podreperowania˝ stanu zdrowia. Czy wówczas przewiduje się jakieś ułatwienia i ulgi, by sprostać oczekiwaniom starszej kadry?    3. Zasugerowany opiniami rozmówców, zapoznałem się z zarządzeniem nr 43 pana ministra (z dnia 7 października 1998 r.). Logiczne jest, iż szpitale i sanatoria wojskowe otrzymały określone nieruchomości - jako mienie skarbu państwa - w bezpłatne użytkowanie. Zwrócono mi uwagę, iż niektóre wojskowe przychodnie lekarskie współużytkują budynki z innymi organami wojska, np. organami administracji wojskowej, związkami kombatanckimi, biurami emerytalnymi itp. Przekazanie im całej nieruchomości może stać się zarzewiem nieporozumień i sporów. Proszę o opinię w tej sprawie.    4. Proszę też pana ministra o wyjaśnienie mi następującej kwestii. Corocznie organizowany jest pobór do wojska, którego istota w pierwszej kolejności polega na określeniu stanu zdrowotnej zdolności młodego rocznika do służby wojskowej. W tym roku pobór ma być przeprowadzony jesienią. Kto więc sfinansuje to ogólnopolskie zamierzenie, jeśli wyraźnie mówi się o znacznym niedoborze pieniędzy na służbę zdrowia? Jakie przewiduje się zmiany w dotychczasowym systemie oceny stanu zdrowia poborowych (dokonywały tego rejonowe komisje lekarskie) w świetle zmian spowodowanych reformą administracji i służby zdrowia? Czy wojsko przewiduje wprowadzenie zmian w kryteriach zdrowotnych dla poborowych i wprowadzenie badań specjalistycznych, np. neurologicznych czy psychiatrycznych, spowodowanych ujawnianiem dużej ilości zachorowań na tym podłożu?    5. Czy prawdą jest, że poborowi wzywani do odbycia zasadniczej służby wojskowej będą płacić za przejazdy do jednostek wojskowych, gdyż wojsko nie zawarło stosownej umowy z ministrem transportu?    6. Skromny budżet MON na 1999 r., jak również spodziewane trudności finansowe wojskowej kasy chorych mogą przyczynić się do dalszego obniżenia standardu życia rodzin wojskowych, do ich ubożenia. Jak kierownictwo MON ocenia skalę tego zjawiska i jakie przewiduje podjąć działania w przypadku rozszerzania się sfery ubóstwa w wojsku?    Poseł Longin Pastusiak    Warszawa, dnia 20 stycznia 1999 r.